Jak to się zaczęło?
HISTORIA 1211–2009
Każde wydarzenie historyczne charakteryzują dwa zasadnicze elementy: czas i przestrzeń – stałe czynniki, które określają jego miejsce w ewolucji społeczności ludzkiej.
Tereny położone między pasmem Bucegi a Piatra Craiului były areną szeregu znaczących wydarzeń, od czasów prehistorycznych po współczesność, a ich centralnym punktem geograficznym i historycznym jest przełęcz Bran.
Po 1918 roku
Zamek Bran – historia i legenda
Po 1918 roku Transylwania stała się częścią Wielkiej Rumunii. 1 grudnia 1920 roku mieszkańcy Braszowa, na mocy jednogłośnej uchwały Rady Miejskiej pod przewodnictwem burmistrza Karla Schnellego, podarowali zamek Bran królowej Marii Rumunskiej, określaną jako „wielką królową, rozsiewającą swoje błogosławieństwo wszędzie, gdzie się pojawiała, i podbijającą w ten sposób, z nieodpartą siłą, serca wszystkich mieszkańców kraju”.
Zamek stał się ulubioną rezydencją królowej Marii, która go odrestaurowała i przebudowała z myślą o członkach rodziny królewskiej.
1920–1947
REZYDENCJA KRÓLEWSKA
Krzyżacy
Krzyżacy, „Ordo domus Sanctae Mariae Theutonicorum Hierosolimitanorum” – katolicki zakon założony przez niemieckich krzyżowców w Palestynie pod koniec XII wieku – otrzymują od króla Węgier Andrzeja II ziemię Bârsa (Terra Borza lub Burzenland – region nazwany na cześć plemienia Kumanów zwanego Burci)
Osadnictwo Teutonów w tym regionie
(Okręg nazwany na cześć plemienia Kumanów z Burci.) Celem tego daru jest umocnienie pozycji Teutonów w tym regionie oraz obrona południowo-wschodniej granicy Transylwanii przed Kumanami i Pechenegami.
Teutoni budują fortecę w Branie
Germańczycy zbudowali fortecę w Bran (słowiańska nazwa słowa „brama”); w 1226 roku zostali wyparci z tego regionu.
Rok 1377
Ludwik Wielki, Ludwik I z Anjou
19 listopada kancelaria węgierskiego króla Ludwika Wielkiego – Ludwika I z Anjou – wydała akt przyznający mieszkańcom Braszowa (Kronstadt – Miasto Koronne) przywilej budowy zamku.
W niniejszym dokumencie wzywa się Saksonów (Sachsen – ludność pochodzenia niemieckiego, która przybyła do Transylwanii w XII wieku) z całego regionu Brașov do udziału w budowie zamku Bran, nazywanego początkowo Dietrichstein lub Törzburg w języku niemieckim, Törcsvár w języku węgierskim oraz Turciu w języku rumuńskim.
Ludwik Wielki – Ludwik I z Anjou Okres panowania: 17 listopada 1370 r. – 10 września 1382 r.
1388
Budowa zamku została zakończona
Jest to rok, w którym zakończono budowę zamku. Został on wzniesiony na stromym klifie między Măgurą a Dealul Cetăţii i oferuje wyjątkowy widok na okoliczne wzgórza, dolinę Moeciu oraz Țara Bârsei.
Zamek pełni zarówno funkcję celną – pobiera 3% wartości towarów wwożonych do Transylwanii i wywożonych z niej – jak i funkcję twierdzy na wschodniej granicy Transylwanii, mającej na celu powstrzymanie ekspansji Imperium Osmańskiego. Zamieszkuje go żołnierze, z zawodu najemnicy. Kronikarz Ioan de Tîrnava wspomina również o „angielskich bandytach i balistach” z XNUMX wieku. Pan zamku w Bran jest wybierany przez króla, zazwyczaj spośród Saksonów.
W historii Transylwanii rola ta będzie nabierać coraz większego znaczenia, tak że pod koniec XV wieku dowódca zamku będzie pełnił również funkcję wicewojewody Transylwanii.
1407
Zygmunt Luksemburski
Zygmunt Luksemburski przekazał zamek jako lenno (majątek przyznany w zamian za lojalność) swojemu sojusznikowi, władcy Wołoszczyzny Mircei Starszemu, aby ten mógł się tam schronić w razie ataku Turków. W 1419 roku, po śmierci wojewody, niestabilność polityczna w Wołoszczyźnie skłoniła Zygmunta do przejęcia zamku i powierzenia go książętom Transylwanii.
1441
Iancu z Hunedoary
Turcy przeprowadzają najazd na Transylwanię, ale Iancu z Hunedoary pokonuje ich pod Branem.
Turcy przeprowadzają najazd na Transylwanię, ale Jan Hunyadi pokonuje ich pod Bran. Jan, książę Transylwanii, potrzebuje wsparcia Saksonów zamieszkujących tereny przygraniczne i umacnia przywileje przyznane mieszkańcom Brașova przez Mirceę Starszego i Zygmunta.
POZNAJ MAGIĘ TEGO WSPANIAŁEGO MIEJSCA
Zapraszamy Państwa do poznania historii, mitów, intryg i magii tego cudownego miejsca.
Mamy nadzieję, że zawsze będą Państwo nosić w sercu ducha, który sprawia, że tak bardzo kochamy Zamek Bran.
ROK 1459
Wład Palownik
Wład Palownik, któremu książęta transylwańscy powierzyli prowadzenie oporu przeciwko Osmanom na granicy, był sojusznikiem Branu i Brașova podczas swojej pierwszej kadencji (1448) oraz w okresie poprzedzającym jego drugą kadencję.
Jednak na początku 1459 roku, podczas swojej drugiej kadencji (1456–1462), jego armia przeszła przez Bran i zaatakowała Braszów, aby rozwiązać konflikt między władcą Wołoszczyzny a Saksonami, którzy domagali się coraz wyższych opłat celnych i popierali jego rywala w walce o tron.
Wład Palownik podpala przedmieścia miasta i zabija setki Saksonów, co skłania społeczność saksońską do zemsty i sprawia, że w późniejszych kronikach przedstawiany jest jako niezwykle krwawy tyran.
ROK 1498
Władysław II Jagiello, król Węgier
1 stycznia Saksoni z Braszowa zapłacili 1000 florenów i nabyli prawo do użytkowania zamku na okres 10 lat od Władysława II Jagiełły, króla Węgier, którego skarb państwa został opróżniony przez wojny.
Mieszkańcy Braszowa przejmują również dochodowe dochody celne zamku.
25 kwietnia 1651 r.
Książę Jerzy Rákóczi
25 kwietnia 1651 r., po kilkukrotnym przedłużeniu umów dotyczących użytkowania zamku Bran z książętami Transylwanii (nawet po podboju Królestwa Węgierskiego przez Osmanów w 1541 r.), mieszkańcom Brașova udało się zawrzeć umowę kupna-sprzedaży zamku z księciem Gheorghe Rackoczi II.
Rok 1691– Chociaż Transylwania stała się częścią Cesarstwa Habsburgów już w 1687 roku, dyplom leopoldyński ponownie potwierdza przywileje przyznane Transylwanii przez książąt, w tym sprzedaż zamku w 1651 roku.
ROK 1723
Zakończono renowację północnej wieży zamku.
Jak wynika z inskrypcji, zakończono renowację północnej wieży zamku.
Z biegiem czasu budowla uległa licznym zniszczeniom, często spowodowanym oblężeniami, ale także zaniedbaniami lub zjawiskami naturalnymi. W kronikach odnotowano więc wybuch magazynu prochu w 1593 roku, a w 1617 roku silną burzę, która zniszczyła dachy.
Prace renowacyjne prowadzono również za panowania Gabriela Bethlena (1613–1629), kiedy to odbudowano wieżę bramną, okrągłą wieżę oraz donżon.
1497–1521
Władze cesarskie zgadzają się pod naciskiem mieszkańców Brașova
Rok 1836 – Po przesunięciu granicy między Transylwanią a Wołoszczyzną w kierunku gór, w rejonie Pajury, zamek w Branie traci swoje znaczenie militarne i handlowe. Bran przestaje pełnić funkcję punktu granicznego i celnego Cesarstwa Austro-Węgierskiego, jednak twierdza nadal pełni funkcję administracyjną.
Rok 1886 – Władze cesarskie, pod naciskiem mieszkańców Braszowa, zgodziły się w latach 1883–1886 naprawić zniszczenia, jakie zamek poniósł podczas rewolucji z 1848 roku oraz wojny rosyjsko-tureckiej z 1877 roku, i przeprowadziły szeroko zakrojone prace konserwatorskie.
1888–1920
Władze Braszowa przekazują zamek regionalnemu nadleśnictwu
Rok 1888 – Władze Braszowa przekazują zamek regionalnemu nadleśnictwu. Przez 30 lat prestiż zamku maleje. Do 1918 roku mieszkają w nim brygadziści leśni, leśnicy i inspektorzy leśni z Braszowa.
1920 – W 1918 roku Transylwania stała się częścią Wielkiej Rumunii. 1 grudnia 1920 r. mieszkańcy Braszowa, zgodnie z jednogłośną decyzją rady miejskiej pod przewodnictwem burmistrza Karla Schnellego, podarowali zamek królowej Marii Rumuńskiej, określonej w dokumencie jako „wielka królowa, która (…) rozsiewa błogosławieństwo, gdziekolwiek się pojawi, podbijając w ten sposób nieodpartą siłą serca mieszkańców całego kraju”.
Zamek staje się ulubioną rezydencją królowej Marii; odnowi go i wyposaży tak, aby mógł służyć jako siedziba rodziny królewskiej.
1932
Od 1920 roku aż do bieżącego roku zamek pełnił funkcję królewskiej rezydencji letniej.
Od 1920 roku aż do bieżącego roku zamek pełnił funkcję królewskiej rezydencji letniej. Prace koordynował czeski architekt Karel Liman, ten sam, który zaprojektował zamki Peleș i Pelișor.
Studnia zamkowa o głębokości 57 metrów nie zapewnia wystarczającej ilości wody, dlatego jest ona czerpana z naturalnych źródeł położonych wzdłuż doliny. W 1932 roku na potoku Turcu zbudowano elektrownię wodną, która umożliwia oświetlenie zamku. Podłączone do niej są również miejscowości Bran, Şimon i Moeciu.
Wdzięczni mieszkańcy dziękują królowej Marii, o której wspomina: „Biedne gminy, czysto rumuńskie, które w najbliższej przyszłości nie mogłyby liczyć na tę korzyść”.
Tereny wokół zamku przekształcono w park w stylu angielskim z dwoma stawami i herbaciarnią. Aby ułatwić cierpiącej na artretyzm królowej poruszanie się między zamkiem a parkiem, zainstalowano windę. Wybudowano również inne budynki, takie jak pensjonat, drewniany kościół, kwatery dla personelu, stajnie i garaże.
LATA 1940–1944
Serce królowej Marii zostało przyniesione z kaplicy Stella Maris
Rok 1940– Po podpisaniu dyktatu wiedeńskiego i utracie przez Rumunię terytoriów na południu Dunaju serce królowej Marii zostaje przeniesione z kaplicy Stella Maris w zamku Balchik, położonym nad brzegiem Morza Czarnego, do Branu. Sarkofag zawierający serce królowej zostaje złożony w krypcie kaplicy wykutej w skale za doliną zamku. Od śmierci królowej jej serce przechowywane jest w srebrnej skrzynce, która z kolei znajduje się w skrzynce ozdobionej kamieniami szlachetnymi, owiniętej flagami Rumunii i jej rodzinnej Anglii oraz umieszczonej w marmurowym sarkofagu.
Rok 1944– Księżniczka Ileana buduje w Branie szpital, który nazywa „Sercem Królowej”. Ma on służyć opiece nad rannymi żołnierzami z Braszowa. Znajdujący się tam szpital Czerwonego Krzyża został zbombardowany przez amerykańskie samoloty. Po 1945 roku szpital nadal leczy osoby ranne i okaleczone podczas wojny oraz mieszkańców regionu. Sama księżniczka Ileana, pełniąc funkcję pielęgniarki, opiekuje się pacjentami. Z wielkim wysiłkiem kontynuuje tę działalność aż do stycznia 1948 roku.
1948
Nowo powołany rząd komunistyczny zmusił księżniczkę Ileanę do opuszczenia kraju wraz z rodziną.
Rok 1948– Nowo powołany rząd komunistyczny zmusza księżniczkę Ileanę do opuszczenia kraju wraz z rodziną. Po przejeździe przez Szwajcarię i Argentynę ona wraz z sześciorgiem dzieci – Ștefanem (ur. 1932), Marią-Ileaną (ur. 1933), Alexandrą (ur. 1935), Dominik (ur. 1937), Maria-Magdalena (ur. 1939) i Elisabeta (ur. 1942) – w 1950 roku przenoszą się do Stanów Zjednoczonych.
W tym samym czasie jej mąż, arcyksiążę Anton, wraca do okupowanej Austrii, by odzyskać, co się da, ze swoich zniszczonych podczas wojny posiadłości. W Ameryce księżniczka Ileana utrzymuje rodzinę i zapewnia dzieciom edukację dzięki wykładom, które wygłasza na tematy związane z jej życiem, Rumunią i komunizmem.
1956
Władze komunistyczne przekształciły zamek Bran w muzeum składające się z trzech działów
Rok 1956– Władze komunistyczne przekształciły zamek Bran w muzeum składające się z trzech działów: samego zamku wraz z eksponatami pochodzącymi z majątku rodziny królewskiej, działu poświęconego średniowiecznym zwyczajom oraz działu etnograficznego, obejmującego tradycyjne domy w parku przylegającym do zamku.
1990
Księżniczka Ileana, która w 1961 roku poświęciła się życiu zakonnym i przyjęła imię Matki Aleksandry
We wrześniu księżniczka Ileana, która w 1961 roku poświęciła się życiu zakonnym i przyjęła imię Matki Aleksandry, odwiedziła zamek w Bran. Zauważyła tam stan zaniedbania budynków oraz zniknięcie niektórych obiektów z okresu międzywojennego.
Zmarła wkrótce potem, 21 stycznia 1991 roku, i została pochowana w prawosławnym klasztorze Przemienienia Pańskiego, który sama założyła i którego była przełożoną, w amerykańskim mieście Ellwood. W jej grobie znajduje się również małe pudełko z ziemią, którą podczas wygnania zabrała ze stóp zamku Bran.
1993–2006
Rozpoczęte prace renowacyjne zamku zostały zakończone.
Rok 1993 – Zakończono prace konserwatorskie na zamku, które rozpoczęły się w 1987 roku. Zamek ponownie otwiera się jako muzeum i wraca do obiegu turystycznego.
Rok 2006 – 18 maja, po zakończeniu postępowania sądowego, zamek został zgodnie z prawem zwrócony spadkobiercom księżniczki Ileany z Rumunii i arcyksięcia Antona z Austrii. Jednak państwo rumuńskie, za pośrednictwem Ministerstwa Kultury, będzie nim zarządzać w okresie przejściowym przez najbliższe trzy lata.
Spadkobiercy ustawowi
1 czerwca zamek w całości powrócił w posiadanie prawowitych spadkobierców: arcyksięcia Dominika, arcyksiężnej Marii Magdaleny i arcyksiężnej Elżbiety.
