Królowa Maria

Na długo przed tym, zanim Bran stał się znany za granicą jako „Zamek Draculi”, był po prostu zamkiem królowej Marii. Maria, wnuczka królowej Wiktorii i małżonka króla Ferdynanda I, otrzymała Bran w prezencie od mieszkańców Brașova w 1920 roku w dowód wdzięczności za jej niestrudzone poparcie dla sprawy Rumunii podczas I wojny światowej. Lata wojny spędziła, pracując u boku rannych żołnierzy i prowadząc międzynarodową kampanię na rzecz swojego przybranego kraju, a później odegrała osobistą rolę w zapewnieniu uznania Wielkiej Rumunii podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku. Ówczesna prasa nadała jej przydomek „Królowa-Żołnierz”.

W Bran Marie znalazła projekt odpowiadający jej niespokojnej, artystycznej naturze. Zamek popadł w ruinę po wiekach pełnienia funkcji posterunku celnego i garnizonu granicznego, a jego wąskie pomieszczenia bardziej pasowały do żołnierzy niż do członków rodziny królewskiej. Marie nadzorowała delikatną renowację, dodając spiralne schody łączące górne piętra, zamawiając ręcznie rzeźbione meble u lokalnych rzemieślników z Saksonii i Rumunii oraz wypełniając pokoje witrażami, ceramiką i tkaninami zebranymi podczas swoich podróży. Zamiast narzucać obcy styl, postawiła na górski charakter budynku — efekt końcowy bardziej przypomina bajkową kryjówkę niż pałac.

Traktowała Bran jako prawdziwy dom, a nie tylko reprezentacyjną rezydencję, goszcząc w nim rodzinę, artystów i przybywających z wizytą dostojników; podobno uważała to miejsce za jedno z nielicznych, w których mogła naprawdę odpocząć. Jej córka, księżniczka Ileana, odziedziczyła zamek po śmierci Marii w 1938 roku i nadal traktowała go jako dom rodzinny aż do powojennego wygnania rumuńskiej rodziny królewskiej.

Warto zauważyć, że sama Marie nie miała żadnych udokumentowanych powiązań z legendą o Draculi — skojarzenie to pojawiło się dopiero kilkadziesiąt lat później i było luźno związane raczej z ewentualnymi historycznymi powiązaniami Włada Palownika z tym regionem, a nie z jej własnymi czynami. Jej prawdziwa spuścizna w Bran ma charakter architektoniczny i osobisty: była królową, która przekształciła wojskową placówkę w miejsce, w którym naprawdę chciała mieszkać.